Bóle miednicy mniejszej

Zespoły bólowe miednicy mniejszej charakteryzują się bólem poniżej linii pępka utrzymującym się powyżej sześciu miesięcy. Występują częściej u kobiet niż u mężczyzn. Postępowanie fizjoterapeutyczne w zespołach bólowych miednicy rozpoczyna się od diagnostyki funkcjonalnej. Umożliwia ona ocenę mięśni dna miednicy, uwzględniając ich napięcie, możliwość skurczu i relaksacji.

Wykazano, iż kobiety z dolegliwościami bólowymi w obrębie miednicy charakteryzują się podwyższonym napięciem mięśni dna miednicy. Przejawia się ono ich patologiczną aktywacją, która utrudnia rozluźnienie struktur mięśniowych, wpływa na zmniejszenie siły skurczu oraz wytrzymałości, a także cechuje się brakiem kontroli nad wykonywanym skurczem. Istotnym elementem diagnostyki funkcjonalnej jest topografia punktów spustowych w obrębie mięśni dna miednicy, jak również w obrębie mięśni obwodowych, mięśni obręczy miednicznej, mięśni kończyn dolnych, mięśni tułowia. Diagnostyka funkcjonalna obejmuje wywiad, badanie przedmiotowe, badanie per vaginum i/lub badanie per rectum.

Terapia manualna w procesie leczenia zespołów bólowych dna miednicy ma na celu rozluźnienie mięśni, uwolnienie napięć i punktów spustowych, polepszenie krążenia krwi oraz polepszenie mobilności i równowagi posturalnej.